გურამ ჯახუტაშვილი – მზის ჩრდილი

„გურამ ჯახუტაშვილის ლექსებში კიდევ ერთხელ ვხდებით იმის მოწმენი, რომ ტრადიციული საზომი, ფორმა თავისთავად სიახლის ბიძგია, თუკი, რასაკვირველია, შენ თვითონა ხარ ახლის სათქმელად მოწოდებული.
ისევე, როგორც მდინარეს – კალაპოტი, ემოციას, პოეტურ ენერგიას ჭირდება ერთგვარად შემზღუდავი ფორმა, წესრიგი. ამისთვის უამრავი ყალიბი მოიგონეს კიდეც პოეტებმა საუკუნეების მანძილზე – სონეტი, ტერცინა, ტრიოლეტი… რაც ლექსს წარმოგვიდგენს, როგორც მკაცრად ორგანიზებულ ფენომენს, რომელიც, მიუხედავად შემზღუდავი ფორმისა (შეიძლება ამის გამოც!), სწორედ განცდათა ბუნებრიობას ამძაფრებს, რამდენადაც უკვე აზრად ქცეული ემოცია იწყებს თავის აქტიურ მოქმედებას…“ (თამაზ ჭილაძის წინასიტყვაობიდან)