რუსუდან რუხაძე – როგორ მივაგნოთ 313-ე ოთახს

***
ჩაისთვის პატარა ჭიქა ვიყიდე, სიყვარულში ზომიერება რომ ვისწავლო.
***
ფეისბუქზე ნამდვილ ამბებს ვწერ, წიგნებში – გამოგონილს, ჩემი ცხოვრება კი მათ შორის მიედინება.

***
როდესაც ვინმესთვის მითქვამს, მე მესმის შენი, ვფიქრობ, ბოლომდე მაინც არასოდეს მესმოდა. სხვა შემთხვევაში, უსიტყვოდ მიგრძნობინებია, თუნდაც ხელზე შეხებით.

***
ცხოვრება სავსეა სიყალბით და ლიტერატურაში ფიქციის დეფიციტია.

გწერთ ფოთი-თბილისის მატარებლიდან.

***
გაწვიმდა და მაღაზიას შევაფარე თავი უბნის ლოთებთან ერთად. ლუდს სვამდნენ და კონსულტანტს ებოდიშებოდნენ, გადაიღებს და წავალთო.

გადაიღო და დარჩნენ.

***
არის ასეთი ამბები: თუ მოყვები, სიგიჟეა და თუ დაწერ – მაგიური რეალიზმი.

***
Reply all

ყველა წიგნი წაიკითხეთ, რომლებზეც მკითხეთ, წავიკითხო თუ არაო.
***
სახურავიდან წვიმა ჩამოვიდა. ისეთი წიგნები გადამირჩა და ისეთები დამისველდა, სადღაც მხოლოდ საუკეთესოს კითხულობენ.

***
ბალახს ქალის სუნი ჰქონდა – პოეზიაა,
ქალს ბალახის სუნი ჰქონდა – პროზა.

***
შეიძლება ითქვას, როგორი მწეველიც ვიყავი, ისეთივე მწერალი ვარ – ნებისმიერ დროს შემიძლია შევეშვა… როდესაც დროის განაწილება მიჭირს, არ უნდა დამავიწყდეს, რომ ჩემზე უკეთ ბევრი დაწერს, ჩემს ცხოვრებას კი ვერავინ იცხოვრებს.

***
მიტოვებულს უნდა დავუბრუნდე, მაგრამ რომანი არ გამოდნება. ის სხვანაირად იწყება.

***
ნამდვილი ამბავი მოყოლით კვდება, გამოგონილი – ცოცხლდება.

რომლით დავიწყო, არ ვიცი. ორივე დასაწერი მაქვს.
***
კაფეტერიის კარში ერთი კაცი შემეჩეხა, უკან დავიხიე, მობრძანდით-მეთქი. ის განზე გადგა, როგორ გეკადრებათო. დიდი მადლობა-მეთქი, იმან, რას ბრძანებთო. არადა, სიტყვა არ თქმულა.

***
ქუჩაში ქალს ნავაჭრი დაებნა და სანამ აკრეფაში ვეხმარებოდით, გაბრაზებული გაჰყვიროდა – რაც მთავრობა, ის პარკიო.
განა ასეთ ამბავს თარიღის მითითება სჭირდება?!
***
„კარგი კაცი იყო, საყვარელი ჰყავდა გერცენზე,“ – მთაწმინდაზე მეეზოვისგან მოსმენილი მცირე ქალაქური რომანი.

***
„რო ამოივლის, ჩემ გოგოს უთხარი, მე ვერ დავიმახსოვრებ.“

ვერაზე საკუთარი სიბერე დავლანდე.

***
მთაგორიანი ქალაქის ამბები

რაზმაძის ქუჩის ხეებიდან აბაშიძის ეზოებში ცვივა ნაყოფი.

***
ჩემი პირველი ბანკი

იყო დრო, ჰონორარს ილია ჭავჭავაძის კრებულში ვინახავდი.

***
იყო ასეთი მშვიდი დილები, ახალგაღვიძებული, გვიანი საუზმის დროს, მობილურის სწრაფი სქროლვისას, შიკიბუს ახალ თარგმანს ცერა თითით დავიჭერდი ხოლმე.

***
წუხელ სიზმარში ღმერთს ვეუბნებოდი, შენ ხო ყველა ენა იცი, უფრო სწორედ, ყველას ჩივილი ერთ ენაზე ჩაგესმის და ამ სიტყვების გადაპარვა-გადმოპარვა, ბარბარიზმებთან ჭიდაობა და რედაქტორების ჯაფა შენი თვალით დამანახე-მეთქი.

***
მას შემდეგ, რაც საპენსიო სქემა დავტოვე, ვცდილობ, გამოვიცნო ბებერი ცაცხვის ასაკი, რომელმაც წელსაც იყვავილა.

***
ჩრჩილის პეპელას ტაშით დავდევ, ის კიდევ ცეკვავს.

***
ზაფხული ყოველთვის ჩავლილი ამბავია – მაშინაც კი, როცა მოუთმენლად ელი.

***
ბანკში ქალი შემოვიდა, აიღო ნომერი, სამასრაღაცა, გახედა ხალხს და დაიძახა:

გადაგვდის თავზე?!

***
ჩემს ზამთრის ბაღში ყვავ-ყორნები რომ აიშლებიან, შავად მიდის თეთრი ფურცლის საქმე.
***
ქუჩაში იეზიდი ქალი მალინას ყიდდა. ლალისთვლიანი ოქროს საყურეები ეკეთა. ჟოლოსფერი ჟოლოსფერსა.
***
მოპირდაპირე კორპუსის აივანზე ერთი ხმელი კაცი ეწევა ხოლმე სიგარეტს და არც ისე ცოტას. რახან ჩვენი ბინის ყველა ფანჯარა ქუჩას გაჰყურებს, კინოფირივით თანაბრად დაშორებულ სარკმლებში, თეთრი მაქმანის ფარდის მიღმა, ის კაციც ლანდავს ქალს შავი ხალათით, რომელიც პროზაული კალენდრის შედგენით ირთობს თავს:
„ჩემი მეზობელი ნახევარ ღერს ეწევა და მალევე ტოვებს აივანს. თოვლის სუნია.“
„ჩემი მეზობელი სიგარეტის მოწევის შემდეგაც შემორჩა აივანს. გაზაფხულია.“
„ჩემი მეზობელი შიშველი ეწევა და კვამლს ხელით ფანტავს. ქალაქი დნება.“
„ჩემი მეზობელი ნიკაპს მკერდს აბჯენს და ნაფაზით თბება. იქარვებს სევდას.“
***
მწერლების საწინააღმდეგო მდუმარე აქცია დამესიზმრა. ხალხი იყო მოსული ტრანსპარანტებით:
SOS
Save Our Stories!
მოვიდა უხუცესი და ხელები გაშალა: წიგნებს ვერ ვწერთ, მაგრამ რაღა არ გადაგვხდენია, სულ თქვენს ამბებს რომ ჰყვებით, იქნებ ჩვენიცა თქვათო.
***
ჰაერად მახსოვს, ასე იტყვიან ქართლში, როცა რაღაც ბუნდოვნად აგონდებათ. მეც ეგრე, ვეღარ ვიხსენებ, რისთვის წამოვიწყე ეს ყველაფერი.